فقه گویا

فقه قرآنی | ۱۳۹۳/۳/۲۳ ۱۶:۳۰:۰۰ |

«فقهِ» قرآن در تمامى ابعادش «فقه گويا» است، كه در بالاترين قله‏ى روشن بيانى و روشنگرى است، كه با بيانى رسا «حجت بالغه» و رساى ربانى را براى مكلفان بيان داشته، و خودِ اين روشن‏بيانى در بالاترين حدّ اعجاز و روشن‏گويى است كه به اصطلاح «فصاحت و بلاغتش» مانند ساير ابعاد اعجازش، از تمامى فصاحت‏ها و بلاغت‏هاى زبان‏هاى ادبى موجود در جهان- و حتى از وحى‏هاى ديگر ربانى هم- برتر است، و به تعبير مكررش «عربى مبين» روشنى روشن‏كننده است.

ادامه مطلب »


اجتهاد و تقلید

فقه قرآنی | ۱۳۹۳/۳/۲۳ ۱۶:۳۰:۰۰ |

با پذيرش اين حقيقت كه همگى مكلفان بايدها و نبايدهايى در زندگى تكليفى خود دارند، بر آنهاست كه احكام الهى را از «كتاب و سنت» فراگيرند، و در احكام اختلافى خودكفا بوده، به‏اصطلاح «اجتهاد» يا استنباط شايسته‏اى كنند، وگرنه از فقيهان و شرعمدارانِ شايسته پيروى كنند، و بر پايه‏ى «فَبَشِّرْ عِبادِالّذينَ يَسْتَمِعُونَ‏الْقَوْلَ فَيَتِّبِعُونَ احْسَنَهُ» (سوره‏ الزّمر، آيه‏ 18)

ادامه مطلب »